Showing posts with label Adisankara. Show all posts
Showing posts with label Adisankara. Show all posts

श्लोकोऽयं मह्यं रोचते - 55

छा

छायाशरीरे प्रतिबिम्बगात्रे यत्स्वप्नदेहे हृदि कल्पिताङ्गे।
यथात्मबुद्धिस्तव नास्ति काचिज्जीवच्छरीरे च तथैव मास्तु॥ (विवेकचूडामणि - 163)॥

chāyāśarīre pratibimbagātre yatsvapnadehe hṛdi kalpitāṅge|
yathātmabuddhistava nāsti kācijjīvaccharīre ca tathaiva māstu|| (vivekacūḍāmaṇi - 163)||

Just as you would not identify yourself with your shadow, your reflection, your dream-body or the body in your imagination, so too, you should not identify yourself with your living body.

A simple solution for a very difficult step towards self-realisation!

मातृपञ्चकम् – 4

मुक्तामणिस्त्वं नयनं नमेति राजेति जीवेति चिरं सुत त्वम् ।
इति उक्तवत्याः तव वाचि मातः ददाम्यहं तण्डुलमेव शुष्कम् ।।

muktāmaṇistvaṁ nayanaṁ nameti rājeti jīveti ciraṁ suta tvam|
iti uktavatyāḥ tava vāci mātaḥ dadāmyahaṁ taṇḍulameva śuṣkam||

‘हे मातः, ‘मुक्तामणिः, नयनं, त्वं चिरं जीव’ इत्यादि प्रीतिवाचा त्वया अहम् आहूतः आसम्। तादृशी मुखे अहं शुष्कं तण्डुलमेव यच्छामि’।

Maatr Panchakam sloka - 4

‘O Mother, You were calling me with endearing words like “You are my pearl, you are my eyes, you are my prince, you are my life, you live long and so on. In return, to all these pleasing words, uttered to me, I am dropping the dry rice into your mouth.’

मातृपञ्चकम् -3

न दत्तं मातस्ते मरणसमये तोयमपि वा
स्वगावा नो दत्ता मरणदिवसे श्राद्धविधिना ।
न दत्तो मातस्ते मरणसमये तारकमनुः अकाले
सम्प्राप्ते मयि कुरु दयां मातः अतुलाम् ।।

na dattaṁ mātaste maraṇasamaye toyamapi vā
svagāvā no datta maraṇadivase śrāddhavidhinā|
na datto mātaste maraṇasamaye tārakamanuḥ akāle
samprāpte mayi kuru dayāṁ mātaḥ atulam||

हे मातः तव मरणावस्थायां मया जलमपि न दत्तम्, श्राद्धकर्मणि गावः न दानरूपेण दत्ताः, प्राणगमानावसरे राममन्त्राणि न घोषितानि। विलम्बनेन आगमनाय मां क्षम्यतां, मयि दयां च कुरु।

‘Maatr Panchakam Sloka’ – 3

‘O Mother! Water was not fed when you were in the death bed, cows were not given as alms according to the shraaddha principles, mantras were not chanted at the time of your death. But Mother, Please have pity on me. Please forgive me, for I have arrived here late.’

मातृपञ्चकम् -2

गुरुकुलमुपसृत्य स्वप्नकालेऽपि तु दृष्ट्वा
यतिसमुचितवेषं प्रारुदो मां त्वमुच्चैः।
गुरुकुलमुपसृत्य सर्वं प्रारुदत्ते समक्षम्
सपदि चरणयोस्ते मातुरस्तु प्रणामः ।।


gurukulamupasṛtya svapnakāle'pi tu dṛṣṭvā
yatisamucitaveṣaṁ prārudo māṁ tvamuccaiḥ|
gurukulamupasṛtya sarvaṁ prārudatte samakṣam
sapadi caraṇayoste māturastu praṇāmaḥ||

‘हे मातः स्वप्ने यतिवेषधारिणं मां दृष्ट्वा त्वं गुरुकुलं प्रत्यधावः। तत्र गुरौ स्वक्लेशं निवेद्य उच्चैः त्वं रुरोदिथ। तव प्रीतिं दृष्ट्वा मम सहपाठिनः अपि दुःखिताः आसन्। तव चरणयोः मे प्रणामः अस्तु।‘

‘Maatr Panchakam Sloka’ -2

‘O Mother! You saw me in the dress of an ascetic in your dream. Unable to see me in that attire you immediately ran to my Preceptor and cried aloud. My classmates seeing your affection cried along with you. Mother, what else can I do other than prostrating before your feet and offering my salutations?’

मातृपञ्चकम् – 1

आस्तां तावदियं प्रसूति समये दुर्वारशूलव्यथा
नैरुच्यं तनुशोषणं मलमपि शय्या च सांवत्सरि।
एकस्यापि न गर्भभार-भरण क्लेशस्य यस्याक्षमो
दातुं निष्कृतिमुन्नतोऽपि तनयः तस्यै जनन्यै नमः ।।

āstāṁ tāvadiyaṁ prasūtisamaye durvāraśūlavyathā
nairucyaṁ tanuśoṣaṇaṁ malamapi śayyā ca sāṁvatsarī|
ekasyāpi na garbha-bhāra-bharaṇa-kleśasya yasyākṣamo
dātum niṣkṛtimunnato'pi tanayaḥ tasyai jananyai namaḥ||

‘हे मातः यदा त्वं मां प्रासूत तस्मिन् अवसरे याः पीडाः त्वया अनुभूताः तस्याः प्रतीकाररूपेण मया किं दीयते? गर्भभारस्य भरणं सुलभं किम्? अहं तां जननीं वन्दे।‘

‘Maatr Panchakam Sloka’- 1

‘O Mother! The pain experienced by you at the time of my birth, aversion towards food due to which you were emaciated during pregnancy, and bearing me for months together which had changes in your body. These miserable experiences endured by you during pregnancy and thereafter can never be compensated even by a son in a high position. My salutations to you.’